| تبليغات | X |
روزگاری بود میوه اش فتنه،خوراکش مردار،زندگی اش آلوده،سایه های ترس شانه های بردگان را می لرزاند تازیانه های ستم عاطفه را از چهره ها می سترد،تاریکی در اعماق تن انسان زوزه می کشید و دخترکان بی گناه در خاک سرد زنده به گور می شدند. در این هنگام بود که محمد (ص) بر بلندای کوه نور ایستاد و زمین در زیر پاهای او استوار گردید. بعثت مبارک
+ نوشته شده در جمعه 1389/04/18ساعت 5:24 PM توسط زهرا |
تو پرواز كردي و رفتي و جاي خالي تو در كنج كلاس برجاست چون گنجي بودي و لطافت روحت سرشار از پاك دامني ها بود چه زود خزان عمرت فرارسيد به شوق غنودن در كنار خاك همه را سيه پوش كردي تو كه صعود را دوست داشتي در ارزوي رسيدن به كمال بودي عطوفت و مهربانيت هرگز از خاطره ها نخواهد رفت زندگي ابديت زيبا و شكوفا باد
+ نوشته شده در سه شنبه 1388/12/18ساعت 10:24 PM توسط زهرا |
خدایا کفر نمی گویم، پریشانم، چه می خواهی تو از جانم؟! مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی. خداوندا! اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی وشب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه بازآیی زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟! خداوندا! اگر در روز گرماخیز تابستان تنت بر سایه ی دیوار بگشایی لبت را بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری و قدری آن طرف تر عمارت های مرمرین بینی و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد زمین و آسمان را کفر می گویی نمی گویی؟! خداوندا! اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت با خبر گردی پشیمان می شوی از قصه خلقت از این بودنِ،از این بدعت خداوندا تو مسئولی. خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است، چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است/. (دکتر علی شریعتی)
+ نوشته شده در جمعه 1388/05/23ساعت 11:21 PM توسط زهرا |
آب را ول نکنیم! شاید آن بالاتر آدمی شیک و تمیز بنز خود را دم در می شوید یا کمی آن ور تر در حیاطی که ندارد سر و ته یک نفر دارد استخرش را پر می سازد.مردم بالا دست خانه هاشان چه جلایی دارد و هواشان چه هوای ماهی.مردم بالادست باغشان پر گل،بی هیچ خار و خسی.لیک،مردم پایین دست خانه هاشان تنگ است،زندگی شان لنگ است،نانشان هم سنگ است.آب را ول نکنیم مردم بالا دست آب را می بلعند،مردم پایین دست آب را می فهمند
+ نوشته شده در شنبه 1388/05/17ساعت 10:7 PM توسط زهرا |
در نهان به آنانی دل می بندیم که دوستمان ندارند و در آشکارا از آنانی که
دوستمان دارند غافلیم شاید این است دلیل تنها بودن ما
+ نوشته شده در پنجشنبه 1388/04/18ساعت 1:14 PM توسط زهرا |
در این دنیا فقط عقل است که عادلانه تقسیم شده است!زیرا همه فکر می کنند: به اندازه کافی عاقلند!!!!!!!
+ نوشته شده در پنجشنبه 1388/04/18ساعت 12:50 PM توسط زهرا |
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی
با قلم،نقش حبابی بر لب دریا کشید
گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش
عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید
گفتمش بر روی کاغذ ،عشق را تصویر کن
در بیابان بلا ،تصویری از سقا کشید
گفتمش سختی و درد و آه ،گشته حاصلم
گریه کرد ،آهی کشید و زینب کبری کشید
سالروز وفات پرچمدار کربلا، ام المصائب،مظهر صبر و وفا بر پیروانش تسلیت باد
+ نوشته شده در سه شنبه 1388/04/16ساعت 11:21 PM توسط زهرا |
از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان " آدم "
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید
آدمیت مرد!
گرچه" آدم " زنده بود.
از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون، دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا هی پر ز آدم شد و این آسیاب گشت و گشت
قرنها از مرگ" آدم" هم گذشت
ای دریغ! آدمیت برنگشت
قرن ما، روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا ز خوبیها تهی است
صحبت از آزادگی،پاکی ، مروت..... ابلهی است!
روزگار مرگ انسانیت است:
.........
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند!
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا،آنچه این نامردان با جان انسان می کنند.
صحبت از پژمردن یک برگ نیست.
فرض کن: مرگ قناری در قفس هم، مرگ نیست.
فرض کن: یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست.
من که از پژمردن یک شاخه گل،از نگاه ساکت یک کودک بیمار،از فغان یک قناری در قفس،از غم یک مرد در زنجیرـ حتی قاتلی بر دار! اشک بر چشمان، بغضم در گلوست. وندرین ایام زهرم در پیاله، اشک و خونم در سبوست......
مرگ او را از کجا باور کنم؟!
صحبت از پژمردن یک برگ نیست.
وای جنگل را بیابان می کنند.
فرض کن: جنگل بیابان بود از روز نخست!
در کویری سوت و کور، در میان مردمی با این مصیبت ها صبور!
صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است.
+ نوشته شده در جمعه 1388/04/12ساعت 11:38 PM توسط زهرا |
هرگز علاقه ای به سیاست نداشتم زیرا مایل بودم اندک ایمانی را که دارم حفظ کنم چون معتقدم دین، کاملا از سیاست جداست. وقتی هم که می دیدم مرحوم آیت ا... بهجت (که براستی نمونه بارز انسان کامل بودند)هرگز پیامی نمی دهند مبنی بر وجوب شرکت در فلان راه پیمایی یا فلان انتخابات و هرگز در مورد سیاست صحبتی ارائه نمی کردند بر عقیده ام بیشتر استوار می شدم. اما در انتخابات اخیر، با ایجاد تفرقه ای که رئیس جمهور مسبب آن بود نا خواسته به سمت سیاست کشیده شدم که: براستی راه راست کدام است؟ آیا تا کنون به اشتباه، رجال مملکتی را محترم می شمردیم در حالیکه آنها دزدند و به دستور بالاترین مقام مملکتی در راس تصمیمات اتخاذ شده حضور دارند. یا رئیس جمهور ما بسیار فرد نا آگاهی است که به چنین مقام بزرگی اهانت می کند و عجبا که هیچ کس هم مانعش نمی شود. اینجا بود که مطلبی برایم بسیار آشکار شد و آن اینکه در کشور ما آزادی بیان فراوان است به طوری که به راحتی می توانی به هر کس که دلت خواست انگ بچسبانی آن هم از پشت تلویزیون.بسیار متاسفم ای کاش همچون گذشته فریب نمی خوردم و شرکت نمی کردم. چه کسی مسئول دو دستگی ایجاد شده در مملکت است؟!!!!!!!!! شجاعت رئیس جمهور مشکلی را حل نمی کند. زیرا بارها برایش پیغام نوشته ام اما هرگز پاسخی دریافت نکرده ام.بسار متاسفم که کشوری همچون ایران عزیز زیستگاه موجودات بی خردی است که جز تباه کردن آن به چیز دیگری نمی اندیشند. بسیار متاسفم.
+ نوشته شده در یکشنبه 1388/03/24ساعت 5:57 PM توسط زهرا |
+ نوشته شده در پنجشنبه 1388/03/14ساعت 0:14 AM توسط زهرا |
به خاطر خواهم داشت که بی دوست و بی معشوق، زندگی هیچ نخواهد بود و سپاس آن خواهم داشت که با ایشان همه چیز تواند بود.
آتش یخی
آقای شوهر
شازده کوچولو
شیدایان
زمزمه تنهایی
پیوند با امام عصر(عج)
رویداد اجتماعی
نفس
تاره
شب تنهاییم
آرشیو صمیمانه ها
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
جستجــــو
ساعت